Księżyce jowisza

Księżyc Io okazał się o wiele ciekawszy od naszego własnego.Księżyc Io to tylko początek, bo wkrótce naukowców zainteresowała Europa, czyli drugi z księżyc…

Czytaj więcej

Jak wygląda pluton?

To, że wiemy cokolwiek o powierzchni Plutona jest świadectwem nowoczesnej technologii.Trudno jest dostrzec to ciało niebieskie, nawet za pomocą kosmicznego…

Czytaj więcej

edukacja globalna w podstawie programowej

 Gdyby Pluton był planetą, a przez 70 lat tak było, to nowy, większy świat odkryty na obrzeżach, tez powinien zostać uznany za planetę.Nowoodkryta planeta…

Czytaj więcej

Dyski akrecyjne

Dzięki temu dyski akrecyjne bywają obiektami bardzo jasnymi. W taki właśnie sposób astronomowie przekonali się o istnieniu czarnych dziur. Same czarne dziury nie emitują światła, natomiast czynią to otaczające je dyski akrecyjne (pomijamy tu promieniowanie Hawkinga, które teoretycznie powinno być wykrywalne w przypadku najmniejszych czarnych dziur, ale do tej pory nie zostało zaobserwowane). Religia i wiara Wyobraźmy sobie czarną dziurę otoczoną dyskiem, z którego w ciągu sekundy wpływa do niej m kilogramów gazu. Zgodnie z ogólną teorią względności Einsteina, energia wydzielana w całym dysku w ciągu sekundy jest równa około 0.1 mc2 (dokładna jej ilość zależy m.in. od tego, czy czarna dziura rotuje i z jaką to robi prędkością). Jest to energia niezwykle duża ponaddziesięciokrotnie większa od energii, jaka wydzieliłaby się w m kilogramach gazu w wyniku reakcji termojądrowych (podobnych do tych, które zachodzą w gwiazdach i bombach wodorowych).

Kosmiczne turbulencje

Oszacowanie to zostało potwierdzone przez obserwacje promieniowania kwazarów (nazwą tą określa się młode galaktyki, w których centrach znajdują się supermasywne czarne dziury otoczone dyskami akrecyjnymi). Okazuje się, że całkowita energia wypromieniowana przez wszystkie kwazary w pewnym obszarze Wszechświata jest równa około 10% łącznej masy znajdujących się w tym obszarze supermasywnych czarnych dziur pomnożonej przez kwadrat prędkości światła. Religia i wiara Co JEDNAK SPRAWIA, że w dyskach pojawia się tarcie, dzięki któremu wyzwalają się tak ogromne ilości energii? Jedną z możliwości są zderzenia elementów dysku, podczas których dochodzi do wymiany niewielkiej ilości energii i momentu pędu. Taki mechanizm działa w pierścieniach Saturna: gdy znajdujące się w nich bryły skalnolodowe zderzają się ze sobą, energia ich ruchu częściowo zamienia się w ciepło, a moment pędu bryły poruszającej się po orbicie o większym promieniu zostaje zwiększony.

Cząsteczki cieczy

Ponieważ podobnie zachowywałyby się cząsteczki cieczy, materię pierścieni Saturna można uważać za lepką ciecz, w której rolę zderzających się ze sobą cząsteczek odgrywają kamienie. W następstwie zderzeń pierścienie mają tendencję do „rozmywania się" (wąski pierścień z upływem czasu staje się coraz szerszy). Religia i wiara Przeciwdziałają jednak temu księżyce Saturna, które pełnią rolę rezerwuarów momentu pędu i „zaganiają" rozbiegające się bryły materii z powrotem do pierścieni. Niestety, za pomocą tego prostego procesu nie da się wytłumaczyć aktywności wielu innych rodzajów dysków. Przepływ materii spowodowany przez zderzenia cząsteczek gazu jest o wiele rzędów wielkości za mały, by gazowe dyski w układach podwójnych i w centrach galaktyk mogły emitować tak silne promieniowanie, jak to się obserwuje. Możliwe, że tempo przepływu materii jest spotęgowane przez wielkoskalowe fale spiralne, podobne do ramion galaktyk spiralnych.

Ciekawostki

  • 1

     Gdyby Pluton był planetą, a przez 70 lat tak było, to nowy, większy świat odkryty na obrzeżach, tez powinien zostać uznany za planetę.Nowoodkryta planeta…

© 2018 tauron-wita.pl - Wszelkie prawa zastrzeżone.